L’aire ambient s’alordís,
Fa un momenton que lo sentissi.
Aquel aire es pesuc,
Lo sentissi sus ma pèl.
Aduèi d’estrangièr son venguts nos avisar
Qu’una bèstia se sarra.
N’i a que dison qu’a de banas de drac,
De patas d’ors e una carapaça de tortuga.
N’i a que dison que viu jos l’aiga e que pòt volar.
N’i a que dison, n’i a que dison, n’i a que…
D’estrangièr diguèron que la coneissián,
Que l’avian ja vista,
E que s’escotàvem la poiriam véncer.
Fai me fisança, la bèstia se sarra...
E tornamai, seguís me !
N’i a que dison qu’es ja aquí que s’amaga entre nautres,
Qu’espèra que siaguem inatentius per nos agafar.
N’i a que dison que se noirís primièr dels febles.
Los estrangièrs diguèron que i aviá
Pas pus de plaça pels conflictes,
Que s’escotàvem la bèstia nos poiriá aténher pas.
An l’aiga senhada que la dondarà.
La bèstia se tròba totjorn pas aquí.
N’i a que dison qu’a la fòrma d’un lop
Que manja las dròllas un còp violadas.
N’i a que dison que pòt èsser tot levat una agulha.
Dison que los flumes quitan la maire
E que los arbres tornan jos tèrra
Quand la bèstia passa.
Fai me fisança la bèstia se sarra !
E tornamai, seguís me !
Paroles2Chansons dispose d’un accord de licence de paroles de chansons avec la Société des Editeurs et Auteurs de Musique (SEAM)
